Architektura i przestrzeń
Oczy skóry. Architektura i zmysły
Czy piękne wnętrze zawsze oznacza komfortowe wnętrze? W książce „Oczy skóry. Architektura i zmysły” Juhani Pallasmaa pokazuje, dlaczego projektowanie wnętrz nie powinno ograniczać się wyłącznie do tego, co widzimy. Odkryj, jak architektura wielozmysłowa, światło, dźwięk, dotyk i zapach wpływają na odbiór przestrzeni oraz czego ta inspirująca lektura może nauczyć architektki i projektantki wnętrz. W recenzji znajdziesz również praktyczne wskazówki dotyczące projektowania sensorycznego i lepszego rozpoznawania potrzeb klientów.
Shoji i fusuma. Jak Japonia nauczyła wnętrza elastyczności
Klient chce otwartą, jasną przestrzeń. Świetnie. Tylko chwilę później okazuje się, że potrzebuje również osobnej sypialni, miejsca do pracy, trochę prywatności i najlepiej, żeby światło z jedynego dużego okna nadal docierało do połowy mieszkania. I właśnie wtedy zaczyna się projektowe sudoku.
Barbara Brukalska. Jak projektować małe mieszkania funkcjonalnie?
Małe mieszkanie potrafi bardzo szybko zweryfikować dobry pomysł. Na trzydziestu kilku metrach nie ma zbyt wiele miejsca na przypadek: kilka centymetrów może zdecydować o tym, czy wygodnie otworzymy zmywarkę, miniemy drugą osobę przy blacie albo bez problemu dostaniemy się do szafki. Dlatego projektowanie małych mieszkań wymaga czegoś więcej niż sprytnego „upakowania” funkcji. Liczą się ergonomia, dobrze przemyślany układ funkcjonalny, przechowywanie i sposób, w jaki człowiek naprawdę porusza się po wnętrzu.
Czy większe okno zawsze oznacza lepsze wnętrze?
Duże przeszklenia we wnętrzach sprzedają je właściwie same. Widok na ogród, światło dzienne od podłogi do sufitu, zasłona delikatnie poruszająca się przy otwartym oknie. Na wizualizacji wygląda pięknie. Klient mówi: „Chcę jak najwięcej światła”, a my raczej nie odpowiadamy: „Świetnie, tylko sprawdźmy jeszcze, czy w sierpniu nie będziesz tu potrzebować okularów przeciwsłonecznych”.
Anne Lacaton i Jean-Philippe Vassal. A co, jeśli najlepszy projekt to ten bez wyburzania?
W projektowaniu wnętrz i architekturze jest taki moment, który znamy chyba wszyscy. Wchodzimy do mieszkania przed remontem i w kilka minut zaczynamy mentalną rozbiórkę: ta ściana do usunięcia, podłoga do zerwania, drzwi do wymiany. Jeszcze nie zdążyliśmy dobrze poznać przestrzeni, a już wiemy, co ma z niej zniknąć. Bo przecież projekt ma być nowy.
A co, jeśli najlepszym projektem jest czasem ten, w którym nie burzymy wszystkiego?
Szara godzina. Czas na nową architekturę
Czy zrównoważona architektura naprawdę zaczyna się od ekologicznych materiałów i nowych technologii? Filip Springer w książce „Szara godzina. Czas na nową architekturę” prowokuje architektów i projektantów wnętrz do zadania znacznie trudniejszego pytania: czy naprawdę musimy ciągle budować, burzyć i projektować od nowa? To inspirująca lektura o przyszłości architektury, odpowiedzialnym projektowaniu, adaptacji istniejących przestrzeni i o tym, dlaczego czasem najlepszą decyzją projektową jest… zostawić coś w spokoju.
Przechodzisz przez nie każdego dnia. Ale czy wiesz, dlaczego drzwi mają właśnie takie proporcje?
Codziennie przechodzimy przez drzwi dziesiątki razy. Do sypialni, łazienki, biura czy restauracji. Otwieramy je łokciem, kiedy niesiemy próbki, przytrzymujemy stopą, gdy kurier wnosi paczki i przeklinamy po cichu, kiedy okazuje się, że piękna sofa z wizualizacji nie chce przez nie przejść. Drzwi są jednym z najbardziej zwyczajnych elementów wnętrza — dopóki nie zaczną przeszkadzać.
Cichy luksus według Vincenta Van Duysena
W świecie, w którym projektowanie wnętrz coraz częściej krzyczy kolorem, trendem, fakturą i „efektem wow”, Vincent Van Duysen robi coś zupełnie odwrotnego. Projektuje ciszę. Ale nie tę muzealną, chłodną i onieśmielającą. Raczej taką, która działa jak głęboki oddech po całym dniu przebodźcowania — spokojną, zmysłową i opartą na tym, czego we współczesnych wnętrzach często brakuje najbardziej: proporcji, jakości i oddechu.
Mniej znaczy więcej… codziennie. Jak Mies van der Rohe zbudował styl na powtarzalności
Czy naprawdę trzeba być kreatywnym za każdym razem? W świecie pełnym obrazów z Pinteresta, zmieniających się trendów i nieustannej presji, żeby każdy projekt był „inny niż poprzedni”, łatwo uwierzyć, że własny styl projektanta wnętrz rodzi się z ciągłego wymyślania czegoś od nowa. Tymczasem jeden z największych architektów XX wieku zbudował swoją pozycję dokładnie odwrotnie.
Proste rzeczy
Czy stary kubek, porysowany stół albo komoda po babci mogą być ważniejsze niż najnowszy trend wnętrzarski? W recenzji książki „Proste rzeczy” Marcina Wichy odkrywamy, dlaczego projektowanie wnętrz to nie tylko estetyka i piękne aranżacje, ale przede wszystkim człowiek, jego emocje i codzienne rytuały. To inspirująca lektura dla architektów i projektantów wnętrz o świadomym designie, zrównoważonym projektowaniu i sztuce dostrzegania znaczenia prostych rzeczy.