Architektura i przestrzeń

W projektowaniu wnętrz i architekturze jest taki moment, który znamy chyba wszyscy. Wchodzimy do mieszkania przed remontem i w kilka minut zaczynamy mentalną rozbiórkę: ta ściana do usunięcia, podłoga do zerwania, drzwi do wymiany. Jeszcze nie zdążyliśmy dobrze poznać przestrzeni, a już wiemy, co ma z niej zniknąć. Bo przecież projekt ma być nowy.
A co, jeśli najlepszym projektem jest czasem ten, w którym nie burzymy wszystkiego?

Codziennie przechodzimy przez drzwi dziesiątki razy. Do sypialni, łazienki, biura czy restauracji. Otwieramy je łokciem, kiedy niesiemy próbki, przytrzymujemy stopą, gdy kurier wnosi paczki i przeklinamy po cichu, kiedy okazuje się, że piękna sofa z wizualizacji nie chce przez nie przejść. Drzwi są jednym z najbardziej zwyczajnych elementów wnętrza — dopóki nie zaczną przeszkadzać.

W świecie, w którym projektowanie wnętrz coraz częściej krzyczy kolorem, trendem, fakturą i „efektem wow”, Vincent Van Duysen robi coś zupełnie odwrotnego. Projektuje ciszę. Ale nie tę muzealną, chłodną i onieśmielającą. Raczej taką, która działa jak głęboki oddech po całym dniu przebodźcowania — spokojną, zmysłową i opartą na tym, czego we współczesnych wnętrzach często brakuje najbardziej: proporcji, jakości i oddechu.

Czy naprawdę trzeba być kreatywnym za każdym razem? W świecie pełnym obrazów z Pinteresta, zmieniających się trendów i nieustannej presji, żeby każdy projekt był „inny niż poprzedni”, łatwo uwierzyć, że własny styl projektanta wnętrz rodzi się z ciągłego wymyślania czegoś od nowa. Tymczasem jeden z największych architektów XX wieku zbudował swoją pozycję dokładnie odwrotnie.

„Każdy projekt ma być inny.” Branża projektowania wnętrz powtarza to zdanie jak mantrę. Problem w tym, że właśnie od tej obsesji wyjątkowości często zaczynają się największe problemy pracowni: chaos decyzyjny, przeciągające się projekty i zmęczenie projektanta. Bo codzienna praca architekta wnętrz to nie tylko kreatywność, ale też proces projektowy, ergonomia i setki decyzji wpływających na funkcjonalność wnętrza.

Wyobraź sobie biuro, które w założeniu miało być przestrzenią idealną: bez ścian, bez hierarchii, bez barier. Open space – fundament współczesnego workplace design, symbol nowoczesnego projektowania biur i jeden z najczęściej powielanych schematów w architekturze wnętrz biurowych. Tyle że im dłużej z nim pracujemy – jako użytkowniczki i projektantki – tym częściej pojawia się jedno pytanie: dlaczego ta przestrzeń pracy tak bardzo nas męczy i obniża komfort pracy?

Co by było, gdyby projektowanie wnętrz nie kończyło się na rysunku, tylko zaczynało się w życiu?
I gdybyś nie wychodziła z pracy nie dlatego, że „trzeba”, tylko dlatego, że… nie ma już dokąd wracać, bo wszystko staje się projektem?

W świecie, w którym projektowanie wnętrz coraz częściej goni za trendami, kolorem sezonu i Instagramowymi hashtagami, twórczość Axela Vervoordta działa jak oddech po długim biegu — porządkuje, wycisza i przypomina, co w architekturze i przestrzeni naprawdę ma znaczenie. To podejście dalekie od sezonowej mody. To ponadczasowe wnętrza oparte na proporcji, świetle i naturalnych materiałach, w których estetyka nie dominuje nad człowiekiem, lecz mu służy.

Są wnętrza, które zdobywają tysiące zapisów na Instagramie, trafiają na tablice „interior inspiration” i stają się wiralowymi przykładami modnego projektowania wnętrz. I są takie, które nie mieszczą się w algorytmie estetyki, a mimo to zostają z nami na lata – bo poruszają, uspokajają i naprawdę dobrze się w nich żyje. Paradoks współczesnej architektury wnętrz polega na tym, że najbardziej wartościowe, autentyczne i ponadczasowe wnętrza rzadko są najbardziej fotogeniczne.