Shoji i fusuma. Jak Japonia nauczyła wnętrza elastyczności
Klient chce otwartą, jasną przestrzeń. Świetnie. Tylko chwilę później okazuje się, że potrzebuje również osobnej sypialni, miejsca do pracy, trochę prywatności i najlepiej, żeby światło z jedynego dużego okna nadal docierało do połowy mieszkania. I właśnie wtedy zaczyna się projektowe sudoku.
W małym mieszkaniu każda nowa ściana coś daje, ale też coś zabiera. Oddziela sypialnię, ale może odciąć ją od światła dziennego. Tworzy gabinet, ale zamyka perspektywę salonu. Porządkuje funkcje, ale sprawia, że zamiast jednej przestronnej strefy dostajemy dwa niewielkie pomieszczenia. Dlatego podział przestrzeni w małym mieszkaniu często wymaga czegoś więcej niż postawienia kolejnej ściany działowej.
A co, jeśli granica pomiędzy pomieszczeniami wcale nie musi być stała?
Tradycyjna architektura japońska od stuleci korzysta z rozwiązania, które dziś brzmi zadziwiająco współcześnie: japońskich drzwi przesuwnych i ruchomych przegród shoji oraz fusuma. Pozwalają one wydzielić pomieszczenie, a później ponownie je otworzyć; zasłonić widok, ale w przypadku shoji nadal przepuszczać rozproszone światło. To właśnie dzięki nim elastyczny podział przestrzeni może zmieniać się razem z rytmem dnia i potrzebami mieszkańców.
I nie chodzi tu o kopiowanie tradycyjnego japońskiego domu ani dokładanie charakterystycznej kratownicy do każdego wnętrza w stylu Japandi. Znacznie ciekawsza jest sama idea, którą możemy wykorzystać we współczesnym projektowaniu małych mieszkań i funkcjonalnych wnętrz.
Bo może zamiast pytać: „gdzie postawić kolejną ścianę?”, warto najpierw zastanowić się: Czy każda granica w mieszkaniu naprawdę musi istnieć przez 24 godziny na dobę?
Zostań subskrybentem i przeczytaj pozostałe 92% artykułu!
Jesteś klubowiczem? Zaloguj się
Klubowe ArchiGadki #2 | Gdzie są dzisiaj klienci?
Jeszcze kilka lat temu odpowiedź na pytanie „jak pozyskiwać klientów na projekty wnętrz?” wydawała się prostsza. Polecenia, Instagram, dobra strona internetowa, portfolio. Dziś pozyskiwanie klientów dla architekta wnętrz wygląda inaczej: potencjalny klient może zobaczyć reklamę, przez kilka tygodni obserwować pracownię w social mediach, sprawdzić opinie w Google, zapytać znajomych, porównać kilka ofert… i nadal nie być gotowy na decyzję o współpracy.
Barbara Brukalska. Jak projektować małe mieszkania funkcjonalnie?
Małe mieszkanie potrafi bardzo szybko zweryfikować dobry pomysł. Na trzydziestu kilku metrach nie ma zbyt wiele miejsca na przypadek: kilka centymetrów może zdecydować o tym, czy wygodnie otworzymy zmywarkę, miniemy drugą osobę przy blacie albo bez problemu dostaniemy się do szafki. Dlatego projektowanie małych mieszkań wymaga czegoś więcej niż sprytnego „upakowania” funkcji. Liczą się ergonomia, dobrze przemyślany układ funkcjonalny, przechowywanie i sposób, w jaki człowiek naprawdę porusza się po wnętrzu.
Czy większe okno zawsze oznacza lepsze wnętrze?
Duże przeszklenia we wnętrzach sprzedają je właściwie same. Widok na ogród, światło dzienne od podłogi do sufitu, zasłona delikatnie poruszająca się przy otwartym oknie. Na wizualizacji wygląda pięknie. Klient mówi: „Chcę jak najwięcej światła”, a my raczej nie odpowiadamy: „Świetnie, tylko sprawdźmy jeszcze, czy w sierpniu nie będziesz tu potrzebować okularów przeciwsłonecznych”.
Klubowe ArchiGadki #1 | Wycena projektu: co dziś działa, a co przestało?
Wyceniasz projekt wnętrza, zakres jest zapisany, harmonogram mniej więcej się spina, a wycena projektu wnętrz wygląda rozsądnie i bezpiecznie. A potem zaczynają się „drobiazgi”. Jeszcze jedno spotkanie. Jeszcze jedna zmiana. Telefon z wykonawcą. Wyjazd do showroomu. Kolejna wersja rozwiązania, która przecież miała zająć chwilę. I nagle okazuje się, że problemem nie jest sama cena projektu, ale to, jak wygląda zakres projektu wnętrz, organizacja pracy i wszystko, co dzieje się dookoła wyceny.
Anne Lacaton i Jean-Philippe Vassal. A co, jeśli najlepszy projekt to ten bez wyburzania?
W projektowaniu wnętrz i architekturze jest taki moment, który znamy chyba wszyscy. Wchodzimy do mieszkania przed remontem i w kilka minut zaczynamy mentalną rozbiórkę: ta ściana do usunięcia, podłoga do zerwania, drzwi do wymiany. Jeszcze nie zdążyliśmy dobrze poznać przestrzeni, a już wiemy, co ma z niej zniknąć. Bo przecież projekt ma być nowy.
A co, jeśli najlepszym projektem jest czasem ten, w którym nie burzymy wszystkiego?
Komentarze
Możliwość komentowania dostępna tylko dla subskrybentów Klubu Architekta. Dołącz do subskrybentów!
Jesteś klubowiczem? Zaloguj się