Ikony designu

Czy projektowanie wnętrz to kreatywność czy proces? W świecie, w którym mówi się o „unikalnych koncepcjach” i „projektowaniu od zera”, łatwo wpaść w pułapkę ciągłego zaczynania od pustej kartki. Tymczasem Raymond Loewy — ojciec designu przemysłowego i twórca stylu streamline — pokazał, że skuteczny design to system decyzji, nie przypadkowe olśnienia.

Znasz to uczucie, kiedy wchodzisz do wnętrza, które jest piękne, dopracowane, „z magazynu”… i kompletnie nic nie czujesz?
Wszystko się zgadza — kolor, proporcje, budżet, aranżacja wnętrz dopięta na ostatni detal.
A jednak nie masz ochoty tam zostać.

Co by było, gdyby projektowanie wnętrz nie kończyło się na rysunku, tylko zaczynało się w życiu?
I gdybyś nie wychodziła z pracy nie dlatego, że „trzeba”, tylko dlatego, że… nie ma już dokąd wracać, bo wszystko staje się projektem?

Czy wnętrze może smakować jak pistacjowy makaronik w paryskiej cukierni?
India Mahdavi, jedna z najbardziej rozpoznawalnych projektantek na świecie, udowadnia, że kolor w projektowaniu wnętrz może być czymś więcej niż dekoracją – może budować emocje, atmosferę i tożsamość miejsca.

W świecie, w którym projektowanie wnętrz coraz częściej goni za trendami, kolorem sezonu i Instagramowymi hashtagami, twórczość Axela Vervoordta działa jak oddech po długim biegu — porządkuje, wycisza i przypomina, co w architekturze i przestrzeni naprawdę ma znaczenie. To podejście dalekie od sezonowej mody. To ponadczasowe wnętrza oparte na proporcji, świetle i naturalnych materiałach, w których estetyka nie dominuje nad człowiekiem, lecz mu służy.

Są wnętrza, które zdobywają tysiące zapisów na Instagramie, trafiają na tablice „interior inspiration” i stają się wiralowymi przykładami modnego projektowania wnętrz. I są takie, które nie mieszczą się w algorytmie estetyki, a mimo to zostają z nami na lata – bo poruszają, uspokajają i naprawdę dobrze się w nich żyje. Paradoks współczesnej architektury wnętrz polega na tym, że najbardziej wartościowe, autentyczne i ponadczasowe wnętrza rzadko są najbardziej fotogeniczne.

Czy zdarzyło Ci się wejść do wnętrza, które nie próbowało Cię zachwycić formą, tylko… zaprosiło do ciszy?
Tak właśnie działa architektura emocjonalna – oparta na świetle we wnętrzu, kolorze w architekturze i świadomie zaprojektowanym spokoju, a nie na sezonowych trendach czy instagramowych hasłach. Jej mistrzem był Luis Barragán – twórca meksykańskiego modernizmu, który udowodnił, że projektowanie wnętrz z duszą może być doświadczeniem niemal duchowym, a dom czymś znacznie więcej niż funkcjonalną bryłą.

Są w historii architektury i designu postaci, które dziś wydają się oczywiste. Ich nazwiska pojawiają się w podręcznikach historii architektury, na wykładach, w prezentacjach o ikonach designu i przełomowych nurtach modernizmu. Ale są też takie, które przez dekady funkcjonowały na marginesie – mimo że ich dorobek był równie nowatorski, a często bardziej wnikliwy i empatyczny niż twórczość uznanych mistrzów epoki.

W historii architektury i designu XX wieku są nazwiska, które znamy niemal automatycznie. Powtarzane w podręcznikach, cytowane na wykładach, obecne w kanonie historii architektury wnętrz. Są też jednak twórcy — a częściej twórczynie — które przez lata funkcjonowały „obok”: jako współautorki, prawa ręka, przypis do czyjegoś nazwiska. Charlotte Perriand przez dekady była właśnie w tej drugiej kategorii.